از آدم ها ...

ما از آدم ها تصویر مورد علاقه ی خودمان را می سازیم

و دلبسته این تصویر خود ساخته می شویم که خیلی وقت ها کمترین شباهتی با خود واقعی آدم ها

دارد . این کار را ناخودآگاهانه انجام میدهیم و حواس مان اصلن نیست که داریم چه بلایی سر خود و فرد

مورد نظر می آوریم ... از سویی هویت واقعی آن آدم را خدشه دار و مخطط می کنیم و از سوی دیگر در

ذهنمان تندیسی می سازیم که در طول زمان دشمن جان مان می شود.

اینکه بفهمیم تصویر خود ساخته ی ما از دیگری با خود واقعی او فرسنگ ها فاصله دارد کار ساده ای

نیست اما با کمی آگاهی میتوانیم کمتر ضربه بزنیم و آسیب ببینیم

جایی خوانده بودم این مکانیزم طبیعی ذهن ماست که از دیگران آنی را در ذهن می سازیم که خود

می خواهیم و در حقیقت کنترل زیادی بر آن نداریم اما کم کم به این نتیجه رسیده ام که با کنترل افکار

می شود خیلی کارها کرد و می شود کمتر اذیت شد و کمتر اسباب ناخشنودی دیگری را فراهم آورد

باید حواس مان باشد که به محض اینکه دیدیم مشغول ساختن و پرداختن مجسمه دیگری در ذهن مان

هستیم ، تبری از جنس هوشیاری برداریم و بیفتیم به جانش و تکه تکه اش کنیم چون این تندیس خود

واقعی دیگری نیست...

اما خیلی وقت ها نه تنها تبر برنمی داریم ، که شروع می کنیم به ساختن و پرداختن ظرایف آن شکل

خودساخته غیر واقعی و همین می شود مایه گرفتاری هر دو طرف

امروز و حالا ، بعد از ده ها بار اشتباه و آزمون و خطا ، فهمیده ام که این کار از پایه مخرب و نادرست است

و هر روز تمرین می کنم از آدم ها تصویر نسازم و آن طور که دلم می خواهد در ذهن و قلب ام بناشان

نکنم بلکه با چشم باز و قلب گشاده و ذهن هوشیار بگذارم تصویر های واقعی انسان ها آن طور که

هستند در ذهن و قلب ام شکل بگیرند اینطوری نه آزار می بینم و نه آزار می دهم

و در نهایت تصویرهای روشن تر و شفاف تری که بیشتر شبیه خود خود انسان ها هستند در ذهن ام

نقش ببندند که نه فریب ام می دهند و نه مایوس ام می کنند...

تمرین خریت...